^Powrót na górę

Historia i dzień dzisiejszy szkoły

"Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości,
ten nie jest godzien szacunku teraźniejszości
ani nie ma prawa do przyszłości."
/ Marszałek Józef Piłsudski/

 

Lata1918-1939

W roku 1918, po 123-letniej niewoli, Polska odzyskała niepodległość i rozpoczął się okres odbudowy państwa polskiego – II Rzeczypospolitej. W Mławie szkoły powszechne funkcjonowały w trudnych warunkach, bardzo często brakowało podstawowego wyposażenia. W tych okolicznościach, w latach poprzedzających rok szkolny 1930/1931, został zaadaptowany do celów szkolnych „maneż”. W Mławie, w okresie zaborów, stacjonował garnizon wojsk rosyjskich, dlatego w latach 70-tych i 80- tych XIX wieku za carskie pieniądze wzniesiono budynek, potocznie zwany „maneżem”, przeznaczony na ujeżdżalnię koni wojskowych oraz do nauki i ćwiczeń w jeździe konnej.

W ten oto sposób w 12 salach rozpoczęło edukację w 1930 r. ponad 700 uczniów Szkoły Powszechnej nr 1. Do 1934 roku była to publiczna siedmioklasowa męska szkoła powszechna, a od lipca 1934 roku – publiczna koedukacyjna szkoła powszechna III stopnia. Mimo tego, większość uczniów w latach 1934-1939 stanowili chłopcy. Budynek szkoły był wówczas jedynym w Mławie, który posiadał centralne ogrzewanie i natryski oraz mieszkanie dla kierownika szkoły (był nim do 1939 roku Henryk Pogorzelski). W szkole znajdowały się: sala do robót ręcznych, wyposażona w warsztaty do obróbki drewna; sala do nauczania przyrody i geografii, wyposażona w epidiaskop, w komplet map ściennych oraz około 30 eksponatów ptaków i drobnych zwierząt, żyjących w okolicach Mławy. W salach dla oddziałów 1-4 znajdowały się ławki kilkuosobowe, a w klasach 5-7 – stoliki dwuosobowe i krzesła. W latach 30-tych XX wieku działały w szkole organizacje uczniowskie takie, jak: Spółdzielnia Uczniowska prowadząca sklepik, 17 Mazowiecka Drużyna Harcerska, Koło PCK, Kolo Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, Koło Ligi Morskiej i Kolonialnej.

 

Lata 1939 – 1945

Wybuch II wojny światowej brutalnie przerwał funkcjonowanie tej wyróżniającej się placówki oświatowej. Niemcy zlikwidowali szkolnictwo dla dzieci i młodzieży polskiej. Hitlerowcy w budynku Szkoły Powszechnej nr 1 umieścili skład zboża. Sprzęt, akta, pomoce dydaktyczne okupanci brutalnie zniszczyli. Część książek z bibliotek szkolnych uratowali mieszkańcy Mława. Ciekawą częścią historii budynku był przymocowany do elewacji orzeł w koronie, wykonany ze wzmocnionego cementem gipsu. W pierwszych dniach okupacji został on przez Polaków schowany wraz z metalową podstawą za murem znajdującym się nad drzwiami głównymi do budynku. Przetrwał tam do roku 1945 i został ponownie zamontowany, a korona przetrwała do roku 1956. Dalsze losy rzeźby nie są znane. Z relacji świadków wynika, że rzeźba trafiła w ręce dyrektora, który przechował ją we własnym domu. Inni natomiast twierdzą, że uległa całkowitemu zniszczeniu podczas pożaru w 1983 roku.

 

Lata 1945 – 1959

Po sześciu latach okupacji naszedł rok 1945, a wraz z nim kapitulacja hitlerowskich Niemiec.

Odbudowano, zniszczony działaniami wojennymi, budynek szkoły, ale dopiero 1 września 1947 rokuwznowiono zajęcia dydaktyczne. W nowym budynku mieściła się Szkoła Podstawowa nr 5. W tym samym dniu, z inicjatywy mławskiego oddziału ZNP, odsłonięto tablicę poświęconą pamięci pierwszego kierownika szkoły – Henryka Pogorzelskiego, który został zamordowany przez hitlerowców.

 

Lata 1959 -1968

We wrześniu 1959 roku budynek stał się siedzibą Państwowego Liceum Pedagogicznego, w którym nauczanie odbywało się w 12 salach, z których 11 miało po 48 metrów kwadratowych a jedna, pracownia fizykochemiczna, miała 52 metry kwadratowe. Trzy najmniejsze pomieszczenia przeznaczono na: kancelarię szkoły, pokój nauczycielski i gabinet dyrektora. Przez środek budynku przebiegał długi i szeroki korytarz, wykorzystywany do prowadzenia lekcji wychowania fizycznego. W połowie długości korytarza znajdował się obszerny hol, w którym odbywały się różne uroczystości. Do budynku głównego, od strony boiska, przynależała piętrowa przybudówka, w której mieściły się magazynki sprzętu do wychowania fizycznego, przysposobienia wojskowego, muzyki, gabinet lekarsko-pielęgniarski oraz mieszkanie woźnego.

 

Lata 1968 -1982

Od 1968 roku w budynku funkcjonowało Technikum Przemysłu Rolno-Spożywczego, a jego absolwenci uzyskiwali dyplomy technika torfiarstwa (jedyna taka szkoła w kraju) i technika towaroznawstwa surowców rolnych. W roku szkolnym 1971/1972 maturę zdawali pionierzy reformy w oświacie, zmieniającej strukturę szkoły z 11- klasowej na szkołę podstawową 8- klasową oraz licealną 4 – klasową i techniczną 4, 5- klasową. Obok Technikum Przemysłu Rolno-Spożywczego w szkole młodzież uczyła się także w Technikum Geodezyjnym, które funkcjonowało do roku 2000. Absolwenci łatwo znajdowali zatrudnienie w leśnictwie, zakładach ogrodniczych, spółdzielniach ogrodniczych, GS i PGR.

Od września 1977 roku budynek szkoły stał się własnością Zespołu Szkół Zawodowych Nr 3.
Uczniowie zdobywali wykształcenie nie tylko w klasach technicznych, ale także w klasach szkoły zasadniczej, w takich zawodach jak: krawiec odzieży damskiej lekkiej, obuwnik, mechanik maszyn rolniczych, mechanik pojazdów samochodowych.
Ostatnim dyrektorem Liceum Pedagogicznego i pierwszym dyrektorem Technikum był Tadeusz Siemianowski. Następnie funkcję dyrektora objął Stanisław Granic.

Klasy Technikum Przemysłu Rolno-Spożywczego i Technikum Geodezyjnego były liczne, w większości liczyły od 40 do 47 uczniów. Uczniowie poza przedmiotami ogólnymi zdobywali wiedzę na takich zajęciach jak: przetwórstwo torfu, melioracja i zagospodarowanie torfowisk, geodezja urządzeniowo-rolna, towaroznawstwo surowców rolnych, technologia rolno- spożywcza, fototopografia i kartografia, fotogrametria, agrotechnika i inne.

Uczniowie spoza miasta, podczas nauki szkolnej, mogli mieszkać w internacie przy ul. Słowackiego.

Choć planowano przyjmować tam 180 uczniów, bywały lata, że liczba mieszkańców przekraczała 200. Młodzież sama paliła w piecach, a raz na tydzień mogła skorzystać z łaźni, która znajdowała się w piwnicy. W internacie mieściły się również mieszkania przeznaczone dla nauczycieli.

W tych latach uczniowie wraz z nauczycielami cały jesienny tydzień spędzali na wykopkach min. w PGR w Safronce, w Strzałkowie. Życie szkoły kwitło, obchodzono Dzień Kobiet i z tej okazji losowano telewizor kolorowy, ufundowany dla nauczycieli przez UNITRĘ. Podczas choinki szkolnej uczniowie z Samorządu Uczniowskiego wręczali nauczycielom symboliczne, i często zabawne, prezenty, a studniówki, z tradycyjnym polonezem, odbywały się na dolnym holu w szkole.

 

Lata 1982 -2012

Niestety 13 grudnia 1983 roku, w drugą rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polsce, podczas 7 godziny lekcyjnej w szkole wybuchł pożar. Woźny wywołał nauczycieli na korytarz i przekazał informację o ewakuacji. Dzienniki lekcyjne pozostawiono w większości w pokoju nauczycielskim, dlatego podczas akcji gaszenia pożaru uległy częściowemu zniszczeniu. Dane w nich zawarte trzeba było odtworzyć. Nauczyciele wraz z uczniami, pomimo zimna i późnych godzin wieczornych, wynosili różne rzeczy, które składowano przed Szkołą Podstawową nr 3. Po „maneżu” pozostały jedynie mury i znaczna część uratowanego wyposażenia. Jednak szkoła nie przestała funkcjonować, a lekcje odbywały się w specyficznych warunkach. Zajęcia lekcyjne do południa miały miejsce w internacie przy ulicy Słowackiego, a po południu, w godzinach od 14.00 do 20.00 w Szkole Podstawowej nr 4 przy ul. Granicznej. Do szkoły na Wólce nauczycieli i uczniów woził autobus.

Po latach odbudowy budynek przybrał inny wygląd. Na starym planie „maneżu” wzniesiono piętrowy obiekt łącznikiem zespolony ze Szkołą Podstawową nr 3, a obecnie Gimnazjum nr 2. Zajęcia dydaktyczne wznowiono 1 września 1989 roku, wówczas dyrektorem szkoły był Bonifacy Kaczmarczyk. W 28 pracowniach naukę rozpoczęło 850 uczniów w Technikum Elektronicznym, Technikum Geodezyjnym i w klasach Zasadniczej Szkoły Zawodowej Nr 3 w zawodach: krawiec odzieży damskiej, operator maszyn i urządzeń obuwniczych, monter aparatury radiowo- telewizyjnej, mechanik pojazdów samochodowych.

Obecnie siedzibę w budynku przy ul. Piłsudskiego 33 ma Zespół Szkół Nr 3, dyrektorem szkoły jest Jerzy Olaś, zastępcą dyrektora – Małgorzata Malon- Miecznikowska. W skład Zespołu od roku 2002 wchodzi III Liceum Ogólnokształcące, Technikum Nr 3 i Zasadnicza Szkoła Zawodowa Nr 3. W roku szkolnym 2012/2013 w Zespole Szkół nr 3 zdobywa wiedzę 466 uczniów w: III Liceum Ogólnokształcącym – 155,Technikum Elektronicznym- 111, Zasadniczej Szkole Zawodowej- 200.

27 października 2005 roku Rada Powiatu Mławskiego podjęła uchwałę w sprawie nadania Szkole imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego. Dokument podpisał Przewodniczący Rady Powiatu Jan Jerzy Wtulich. Uroczystość nadania imienia, przekazania sztandaru i odsłonięcia tablicy poświęconej patronowi, odbyła się 17 marca 2006 roku. Od tej pory 19 marca każdego roku, w dniu imienin Marszałka, w szkole obchodzimy Święto Patrona.

Uczniowie z wychowawcami organizują wycieczki do Krakowa, do Wilna, podczas których odwiedzają na Wawelu, na Rossie grób i serce Marszałka. A podczas jednej z wycieczek przywieziono ziemię z cmentarza na Rossie , która w pamiątkowej urnie znajduje się w gablocie na parterze budynku szkoły.

W 2010 r. szkoła przyłączyła się do ogólnopolskiego programu „Katyń. Ocalić od zapomnienia”, efektem podjętych działań jest „dąb pamięci” posadzony przed budynkiem szkoły a poświęcony „bohaterowi katyńskiemu” – Eugeniuszowi Ożógowi.

Szczególnie uzdolnieni uczniowie szkoły są stypendystami Burmistrza Miasta Mławy, Prezesa RadyMinistrów, Stowarzyszenia Pontyfikat Jana Pawła II.

Copyright © 2014 Zespół Szkół nr 3 w Mławie